در کامنتدونی پست دیروز و روزهای قبل، دوستی نظراتی نوشتند و منتظر پاسخ بنده بودند، به احترام این مخاطب عزیز بر خود واجب دانستم جوابشان را هرچند ناقص و مختصر به استحضار برسانم. همچنین از دیگر مخاطبین که روی سخنم کمی خصوصی تر است و جنبه عمومی ندارد پوزش می طلبم .
خلاصه مطلبشون این بود که بنده با توجه به اینکه در دار و دسته شخص و جریان خاصی هستم چرا به ایشون انتقاد دارم و با توجه به این انتقاد چرا تا کنون با ایشان همراه بودم و از آنها جدا نشدم...
در مورد شناخت بنده، مطلبتون رو به حق اصلاح نمودید. چون اگر از نزدیک با بنده آشنا بودید همچین قضاوت سطحی و ساده انگارانه ای نداشتید، که در این خصوص در قسمت دوم مطلبم توضیح خواهم داد.
قسمت اول: ابتدا لازم می دانم توضیحی در مورد دار و دسته و این حرفها برایتان داشته باشم.
اینکه بنده جزء دار و دسته خاصی باشم، مطلبی کذب است. سیر فعالیت ها و کارهای من کاملا مشخص و روشن است. رزومه کاری بنده موجود است. فعالیت سیاسی من از خیلی سال ها پیش که اصلا نه احمدی نژادی شهردار تهران بود و نه دیگری مشاورش قابل بررسی است. اگر من در این دار و دسته بودم، حتماً می بایست بعد از شهرداری بعنوان مشاور جوان یکی از وزرا انتخاب می شدم و یا لااقل در نهاد، پست و سمتی می گرفتم. و یا بعدها در پارس خودرو و یا در سایپا...
این را چه جوابی خواهید داد؟
من از زمانی که احمدی نژاد رئیس جمهور شد در هیچ مرکز دولتی مشغول به کار نبودم و نیستم. با این حساب چگونه می توانم در دار و دسته یکی باشم ؟ در روزنامه هم بنده هیچگونه سمت مدیریتی ندارم که بخواهم با مدیران آن در ارتباط باشم و فقط به لحاظ نوع کار و تجربیات قبلی از من دعوت به همکاری شد.
قسمت دوم: آیا من آدمی سیاسی هستم و اگر این طور است چرا به جناح خودم انتقاد دارم و چرا با آن ها همکاری می کنم، آیا این نشانه عدم صداقت من است؟
دوست عزیزم، همین که من آن نظر را در خصوص آن مطلب نوشتم، بهترین نشانه است که من آدمی سیاسی نیستم. چرا که سیاست اقتضا می کند هیچگاه حرفی نزنم که بخواهد به ضرر دار و دسته ام باشد.
من به سیاست انتقاد دارم و به عملکرد سیاسیون هم منتقدم. انتقاد و نقد نشانه پویایی و تعالی است. اگر ما چشم و گوش بسته در جریان آبی که دارد ما را با خودش می برد، خفته باشیم این نشانه فساد و بیماری است.
چه کسی می تواند ادعا کند که رفتار و کردارش نقد نمی پذیرد و هیچ خطایی در کارش نیست؟ همه ما محتاج نقد و نصیحت هستیم، چرا که حتی امام علی (ع) نیز به کمیل می گوید مرا نصیحت کن. او معصوم است . تکلیف ما و دیگران که روشن است.
پس هیچگاه انتقاد دلیل بر عدم صداقت نیست. و همیشه نیاز به نقد از درون واجب و ضروری است.
در سیاست جاری کشور نیز ممکن است اتفاقاتی بیافتد که نقد پذیر باشد. این وظیفه هر مسلمانی است که در راه اصلاح امور همت و تلاش بی وقفه داشته باشد.
به نظر من احمدی نژاد گفتگویی جدید در مدیریت انقلابی کشور است. گفتگویی که ملت بیدار ما نیازمند شنیدن و باور داشتن آن بود. خیلی از پیشرفت های امروزه ما محصول همین گفتمان است. گفتمانی بر پایه شجاعت، مقاومت و ایستادگی ... گفتمانی بر پایه خدمت، مجاهدت و خودباوری ... گفتمانی بر پایه اصول منافع ملی و عزت بین المللی...
به نظر شما آیا آن روزها که بیگانگان هرچه اراده می کردند، سیاستمداران وازده و ترسوی ما قبول می کردند و پس می زدند و عقب نشینی می کردند بهتر بود، یا امروز که ملت ما در راستای تدابیر ولایت و رهبری و زعامت معظم له با مدیریت خستگی ناپذیر و مجاهدت های این گفتمان انقلابی به پیش می تازد عزت و امنیت بیشتری دارد؟
حضور مقتدرانه ایران در تمامی عرصه های مطرح جهانی مرهون همین گفتمان انقلابی احمدی نژاد است.
حضرت علی علیه السلام در خطبه 131 نهج البلاغه چنین بیان می دارد:«پروردگارا! تو می دانی آنچه ما انجام دادیم، نه برای این بود که ملک و سلطنتی به دست آوریم و نه برای اینکه از متاع پست دنیا چیزی تهیه کنیم، بلکه بدان سبب بود که نشانه های از بین رفته دینت را بازگردانیم و صلح و اصلاح را در شهرهایت آشکار سازیم تا بندگان ستم دیده ات در ایمنی قرار گیرند و قوانین و مقررات تو که به دست فراموشی سپرده شده بار دیگر عملی شود.»
